Theater Doet Meer Persoonlijke ervaringen

“Theater heeft mij geholpen om uit mijn hoofd te komen. Simpelweg door te doen en geen zorgen te maken over fouten of onvolkomenheden.”

Tegen het eind van 2023, ergens in oktober, word ik onrustig. Ik weet niet of onrustig het juiste woord is, maar het wordt tijd dat er iets gebeurt. Het lopen gaat beter, mijn geest is scherper en tegelijkertijd heb ik het gevoel dat iets ontbreekt. Wat ontbreekt is niet helder. Misschien komt het wel vanwege het feit dat alles beter gaat. Ik ben nog niet waar ik wil zijn maar voel dat er iets moet gebeuren. Tegelijkertijd besef ik dat ik te veel in mijn hoofd zit. Vroeger had ik daar nooit last van. In de voorgaande vierenhalf jaar had ik daar ook geen last van, waarschijnlijk omdat ik er nog niet aan toe was om het op te merken. Ik ging op zoek. Die zoektocht leidde mij naar de theaterschool Utrecht en de cursus ‘theater is meer’. De website schrijft iets over theater-skills en buiten je comfortzone gaan. Ik heb theater-skills. Ik heb de afgelopen 25 jaar aan theater gedaan. Mijn grote liefde. Improvisatie, verborgen theater, YouTube filmpjes, teksttoneel en straattheater. Met buiten mijn comfortzone gaan heb ik nooit moeite mee gehad. Ik moet uit mijn hoofd komen. Niet te veel nadenken. Maar het is hetzelfde als met het vriendje met wie ik naar Togo ben geweest. De ander, een ander, vindt het geen probleem. Ik zit mezelf in de weg want ik denk dat ik bepaalde dingen niet meer kan vanwege de beperkingen van mijn lichaam. Ik moet die cursus doen. Nee, ik kan het niet. Theater cursussen kunnen mij niks meer leren want ik heb al zoveel ervaring. Het aantal tegenwerpingen lijkt sterker dan het argument dat ik de cursus moet doen om uit mijn hoofd te komen. Ik kan er in ieder geval een tijdje over nadenken, want de cursus start pas in januari 2024.

Dat heb ik gedaan, er over nagedacht. Wat is dat vermoeiend zeg. Vroeger deed ik het gewoon. Ik dacht er niet over na. Het goede nieuws is dat het de eerste keer is dat ik deze gedachten heb. Voor mij een teken dat er toch iets veranderd is in mijn hoofd. Uiteindelijk heb ik me een paar dagen voordat de cursus begint ingeschreven. Op de eerste cursusavond ben ik, behalve de docente, de eerste aanwezige. Hoe zal men reageren op iemand die met een stok en een lamme arm binnenkomt? De docente maakt er in ieder geval geen punt van. Dat wist ik ook wel maar mijn hoofd maakte er wel een punt van. De andere cursisten druppelen binnen. Als ik gewoon op een stoel zit, is er bijna niks aan me te zien. Maar later bij het voorstelrondje, we staan allemaal, vertel ik zonder belemmering dat ik een hersenbloeding heb gehad en dat ik bepaalde fysieke dingen wellicht niet mee kan doen. Niemand reageert raar. De groep bestaat uit mensen die elkaar geen strobreed in de weg leggen. Alles kan gezegd worden, niemand vindt het raar en er valt geen onvertogen woord. Gedurende de weken passeren er een aantal theatervormen en opdrachten de revue. Deel was mij reeds bekend maar sommige vormen waren nieuw voor mij. Spoken word was er een van. Had ik nooit gedaan en ik vond het voorheen ook eerlijk gezegd een beetje overdreven. Totdat je het zelf doet, dan kan je er een echt oordeel over vellen. Dan hoef je er geen oordeel meer over te vellen. Na enige uitleg kregen we een kwartier de tijd om een begin te maken met een spoken word tekst. Het zou het beste werken als je je kwetsbaar opstelt, aldus de gastdocent. Kwetsbaarder kon ik niet bedenken.

Ik zit op de rand van het bed
Mijn vriendin zit naast me met haar arm om me heen
Bij het opstaan viel ik om
Ik hou van het leven en toch zei ik dat ik niet naar het ziekenhuis wilde We zitten en we wachten geduldig af of er iets gebeurt, tot er iets gebeurt Mijn vriendin zegt niets
Ik denk, denk ik en overweeg
De tijd verstrijkt
Stilte, stilte en een en al verwarring
Vijf weken later is er leven in de revalidatiekliniek

De cursus kruipt onder mijn huid en bevalt beter en beter. De laatste week wordt verwacht dat ieder van de cursisten een presentatie geeft. Je mag zelf kiezen wat voor presentatie. Ik vertel simpel hoe en wat ik ervaren heb.

Theater is meer. Theater doet meer. De cursus heeft mij heel veel goeds gebracht. Ik ben op wonderbaarlijke wijze uit mijn hoofd gekomen. Simpelweg door te doen en geen zorgen te maken over eventuele fouten of onvolkomenheden. Mijn fysieke beperkingen vormen geen barrière meer voor mij. Een beetje gemankeerd is juist goed voor een toneelspeler. Wat zeg ik, filmster. Groots dromen.

***

Dit is een kort en aangepast stukje uit Niet-revalideerbaar van André Suidman gepubliceerd bij Brave New Books.